ΤΟ ΤΟΥΒΛΟ

Ένας όμορφοςκαι επιτυχημένος νέος, οδηγούσε σε ένα δρόμο σε μια γειτονιά - πηγαίνοντας με σχετικά αυξημένη ταχύτητα - την καινούργια του jaguar. Πρόσεχε μήπως ανάμεσα από τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα, πεταχθεί στον δρόμο κανένα παιδί, και επειδή νόμισε ότι κάτι είδε, μείωσε την ταχύτητά του. Το αυτοκίνητο πέρασε, και κανένα παιδί δεν εμφανίστηκε όπως νόμισε.

Αντί για αυτό, ένα τούβλο έπεσε με ορμή στην πλαινή πόρτα της αστραφτερής jaguar.

Φρενάρει απότομα και κάνει όπισθεν, γυρίζοντας στο σημείο από το οποίο έπεσε το τούβλο. Ο αγριεμένος οδηγός πήδηξε τότε έξω από το αυτοκίνητο, και αρπάζει το πρώτο παιδί που βρήκε, και το σπρώχνει επάνω σε ένα παρκαρισμένο αυτοκίνητο, ‘’ουρλιάζοντας’’:

‘’Γιατί το έκανες αυτό, και ποιος είσαι εσύ? Αυτό το αυτοκίνητο είναι ολοκαίνουργιο , και εξ’αιτίας του τούβλου που πέταξες, θα μου κοστίσει μια περιουσία να το φτιάξω’’.

Το νεαρό αγόρι λέει απολογητικά: ‘’ Σας παρακαλώ κύριε, …σας παρακαλώ. Λυπάμαι πολύ για αυτό που έκανα αλλά δεν ήξερα τι άλλο να κάνω.΄΄ Ικέτεψε,,, ’’Πέταξα το τούβλο γιατί δεν σταματούσε κανείς’’

Με δάκρυα να τρέχουν από τα μάτια του, ο μικρός, έδειξε ένα σημείο λίγο πιο πέρα από το παρκαρισμένο αυτοκίνητο. ‘’Είναι ο αδερφός μου’’, είπε, το αναπηρικό του καροτσάκι, αναποδογύρισε στην στροφή και δεν μπορώ να τον σηκώσω’’

Τώρα, σιγοκλαίγοντας ο μικρός, ρώτησε τον έκπληκτο πετυχημένο οδηγό. ΄΄ θα μπορούσατε να με βοηθήσετε σας παρακαλώ να τον σηκώσω και να τον βάλουμε επάνω στην αναπηρική του καρέκλα?? Είναι πολύ βαρύς για να το κάνω μόνος μου’’

Χάνοντας τα λόγια του ο οδηγός, αισθάνθηκε ένα κόμπο στο λαιμό του. Γρήγορα σήκωσε και τοποθέτησε τον παράλυτο αδερφό του μικρού, στην καρέκλα του, και βγάζοντας το μεταξωτό του μαντήλι, σκούπισε τα αίματα από τις γρατζουνιές και τα κοψίματα στο πρόσωπο του μικρού. Με μια φευγαλέα ματιά, έγνεψε στον μικρό τραυματία πως όλα θα πάνε καλά.

‘’Σε ευχαριστώ, και εύχομαι ο Θεός να σε ευλογεί’’ είπε με ευγνωμοσύνη το αγόρι στον ξένο, ο οποίος το κοιτούσε σαστισμένος, να σπρώχνει την αναπηρική καρέκλα με τον αδερφό του προς το σπίτι τους.

Η επιστροφή προς την jaguar έμοιαζε τώρα σαν ένας μακρινός δρόμος, στον οποίο βάδιζε με αργά βήματα. Το χτύπημα από το τούβλο ήταν πολύ εμφανές, αλλά αποφάσισε να μην το επισκευάσει ποτέ. Το άφησε εκεί, ώστε να του υπενθυμίζει πάντα το εξής μήνυμα: ‘’ Μην ''τρέχεις'' τόσο γρήγορα μέσα στην ζωή, ώστε κάποιος να πρέπει να σου πετάξει ένα τούβλο, για να έχει την προσοχή σου.’’

Ο Θεός ψιθυρίζει μέσα στην ψυχή μας, και μιλάει στις καρδιές μας. Μερικές φορές , επειδή δεν έχουμε χρόνο να τον ακούσουμε, πετά ένα τούβλο επάνω μας. Είναι επιλογή μας να ακούσουμε ή όχι.

Ο διπλανός μας, μας χρειάζεται και τον χρειαζόμαστε και εμείς. Ας μην χρησιμοποιούμε πια ‘’τούβλα’’ για την μεταξύ μας επικοινωνία